Het kan snel gaan...zo zit je nog aan de koek en zopie bij -10, het volgende moment zit je een stukje te schrijven in een internetcafe vol (en dan bedoel ik ook echt bomvol) met gamende en toekijkende Filipijnse scholieren. Toegegeven, het heeft even geduurd voordat ik de knoop had doorgehakt en besloot te gaan reizen. Maar daarna is het snel gegaan: laatste werkweek, een weekje oud-hollandsche ijspret, kamer leeghalen, tas pakken en voordat ik het wist zat ik al op het vliegtuig naar Singapore.

De Filipijnen zijn mijn eerste reisdoel. Simpelweg omdat ik tijdens mijn vorige verblijf in Zuidoost-Azië zulke goede verhalen hoorde over dit land, dat ik het graag met eigen ogen zou gaan bekijken. Deze reis wordt echter wel iets anders dan de trip twee maanden na mijn stage in Singapore, nu zo'n drie jaar geleden. Probeerde ik toen zoveel mogelijk highlights in twee maanden te proppen, nu doe ik het wat rustiger aan en neem ik rustig de tijd voor de Filipijnen. Wat daarna komt en wanneer ik precies terugkom staat ook nog open.

Genoeg inleidende praat: Singapore dus. Een stad die ik na mijn stage bij de National University of Singapore ken als mijn broekzak. Heel veel groter dan die broekzak is Singapore dan ook niet. Veel tijd hoefde ik er dus ook niet te besteden, maar mijn trip naar de Filipijnen bood een prima gelegenheid om wat oude bekenden op te zoeken. In de paar jaren van mijn afwezigheid is er in Singapore al weer aardig wat veranderd. Zo zijn er in niet al te lange tijd een compleet nieuwe metrolijn en een enorm casinocomplex (het eerste in Singapore) bijgekomen. Sommige dingen veranderen gelukkig niet. Een daarvan is de 'ladies' night' op woensdagavond, met kortingen in clubs, wekelijks samenkomen van tig uitwisselingsstudenten op de 'bridge' in Clark Quay en feesten tot in de kleine uurtjes. Dat mijn vlucht aan het begin van de woensdagavond landde in Singapore was dan ook niet geheel toevallig.

Het idee dat een avondje stappen zou helpen tegen de jetlag was een illusie. Een kater, een paar uurtjes sightseeën en een slapeloze nacht verder, vloog ik op de vroege vrijdagmorgen naar Cebu, in het hart van de Filipijnen. Een van de redenen om daar in te vliegen en niet op de hoofstad Manilla, is dat het mij de mogelijkheid bood om Fabian, een andere vriend uit mijn Singapore-tijd op te zoeken. Hij zat op dat moment namelijk op het nabijgelegen eilandje Panglao. Vandaar dat ik vanuit het vliegtuig meteen de boot naar Bohol pakte, om uiteindelijk uit te komen op Panglao, een klein eiland met witte stranden en een blauwe zee zoals je die normaal alleen in reisgidsen ziet. Wel een tikkeltje toeristisch.. Mijn verblijf in Bohol was mede daarom slechts kort. Twee nachten in een homestay, twee duiken bij Balicasag Island (grote scholen vissen, grote zeeschildpadden, geen slecht begin!) en een ontmoeting met Fabian verder, zat ik op zondag alweer in de boot terug naar Cebu.

De volgende bestemming was Malapascua, een eilandje dat met 2,5 bij 1 kilometer slechts een fractie van Schiermonnikoog zou beslaan. Dit eilandje stond voor aanvang van mijn reis hoog op mijn verlanglijstje. De reden: de thresher shark, ofwel voshaai. Malapascua is een van de weinige plekken waar je deze haai gemakkelijk kunt spotten. Het koraal bij Malapascua duikplek is op veel plekken verwoest door vissers (dynamiet en cyanide zijn hier jammergenoeg populaire doch niet erg duurzame manieren om te vissen). Desalniettemin is op zo'n 24 meter diepte nog steeds een 'cleaning station' operationeel. Hier komen de haaien vanuit de diepte heen om 's ochtends een 'douche' te nemen: kleinere vissen eten parasieten tussen de schubben van de haaien vandaan. Aangezien de haaien niet zo van licht houden is het wel vroeg opstaan geblazen: al om half vijf moet de boot naar deze duikplek worden gepakt. Dit was het echter meer dan waard! De thresher sharks zijn prachtige beesten en het is erg indrukwekkend om haaien van 4-5 meter lang vlak voor je neus langs te zien zwemmen. Als bonus kwamen er ook een paar devil rays opdagen. De devil ray is het kleinere broertje van de manta ray, maar nog steeds een flinke rog met een spanwijdte van enkele meters.

Om mijn budget nog maar eens extra op de proef te stellen, heb ik later nog enkele duiken gemaakt in de buurt van Malapascua, onder andere bij de Dona Marilyn, het met koraal overgroeide wrak van een grote veerboot. Ook Gato Island, met een kleine grot, flinke white tip reef sharks, zeeslangen en miniscule pygmee sea horses (kleiner dan de nagel van je pink) was zeer de moeite waard. Maar duiken was niet het enige wat er te doen was op Malapascua. Met prachtige witte zandstranden en wuivende palmbomen leende het eiland zich goed voor een flink potje luieren. Iets wat wel nodig was met al dat vroege opstaan. De oorzaak: hanen. Volgens mij overdrijf ik niet als ik zeg dat op Malapascua meer hanen dan mensen verblijven. Dat maakt een wekker nogal overbodig, zelfs als je om half vijf op moet staan om te duiken. De reden dat er zoveel hanen zijn, is dat het hanengevecht in de Filipijnen een extreem populaire 'sport' is. De locals nemen deze bezigheid bloedserieus. In de letterlijke zin, want de hanen krijgen flinke messen aan hun poten gebonden. Het resultaat is gruwelijk genoeg om Marianne Thieme een acute harverzakking te bezorgen, maar de Filipijnen zijn er dol op en verwedden graag hun laatste pesos tijdens de frequente 'cockfights'. Ieder zo zijn ding...

De sfeer op Malapascua was erg relaxt. Zo relaxt, dat ik me na een week op dit eiland realiseerde dat ik ook maar eens wat meer van de Filipijnen zou moeten gaan bekijken... Om mezelf van mijn luie hol te dwingen, heb ik daarom een ticket geboekt naar Cagayan de Oro, op het door toeristen veel minder bezochte eiland Mindanao. Voordat ik daar heen zou vliegen, maakte ik eerst echter nog een tussenstop in Moalboal, om te duiken bij Pescador Island. Het dorpje Moalboal had een wat merkwaardige sfeer. Het strand is volledig verdwenen, doordat men het een goed idee vond om resorts te bouwen bovenop het zandstrand. Mede hierdoor zijn de meeste toeristen naar het enkele kilometers verderop gelegen 'White beach' vertrokken: je ziet louter duikers en dubieuze koppels bestaande uit rondbuikige westerlingen en significant jongere Filipijnse dames. Het duiken bij Pescador was echter zeer de moeite waard, evenals het avondje pool en karaoke in een lege bar met mijn Canadese duikbuddy Mark, het barpersoneel en enkele 'dames' van discutabel geslacht. Ook het bezoek aan de Kawasan Falls mocht er zijn. Met name het ongelooflijk helderblauwe water bij deze watervallen was erg mooi.

Na bijna twee weken in de Filipijnen is het me nu al duidelijk geworden dat dit geen korte trip gaat worden. Met de vriendelijke mensen, prachtige stranden, mooie duikplekken en vele andere bezienswaardigeheden zou ik alleen hier al een paar maandjes zoet kunnen zijn. Niet in het minst omdat reizen hier een hoop geduld vergt, met name om van het ene naar het andere eiland te komen. En dat is nog wel eens nodig in een land met meer dan 7000 eilanden. Voorlopig ben ik hier dus nog niet weg!

Foto's kun je vooralsnog alleen vinden op mijn Facebook-pagina, maar wellicht upload ik hier binnenkort ook enkele foto's.

De groeten!
Tom